Internet en tranen

De laatste maanden zie ik veel mensen bij het CWI langskomen om een ww-uitkering aan te vragen. In deze internettijdperk worden deze mensen die wellicht jaren als productiemedewerker gewerkt hebben, die nooit behoefte gehad hebben om achter een computer te zitten, krijgen te horen dat zij hun inschrijving via internet moeten regelen.

Vandaag, stond een Kaapverdische dame, met tranen in haar ogen voor mijn bureau… Ik kon en mocht haar ook niet helpen. Ik ben een onderdeel geworden van dit systeem.

Voor sommige mensen gaat Nederland te snel.
De tijd dat hulpverleners tijd nam voor cliënten ligt achter ons.
Waar zal dit eindigen?