Ineens was het over.
Oranje kon naar huis ons feest, ik bedoel het feest die veel Nederlanders zouden vieren, was in tranen gevallen. Wat een trieste avond. Op sommige plaatsen, met name in cafés gingen sommige Turkse Rotterdammers, mensen treiteren die fan zijn van oranje. Waarom? Dat vonden zij kennelijk leuk. Ik vroeg me af: waarom niet een keer een gezamenlijk Nederlands gevoel? Wij die geen Turken zijn, vonden het toch niet erg toen de Turkse supporters de hele nacht door bleven toeteren en lawaai op straat maakten toen Turkije had gewonnen? Zelfs de politie heeft niet ingegrepen. Nee, ik als allochtone Nederlander kan het makkelijker zeggen: veel Turkse Rotterdammers zijn ontzettend nationalistisch en hebben niets met het Nederlands gevoel. Voor deze en andere mensen is Nederland een gewone koe die veel melk geeft. Voor de rest hebben ze niets met dit land die zelfs werkloze jongeren, de gelegenheid geeft om in dure BMW’s en Mercedes te rijden met een Turkse vlag op het dak. Nee,Turkse vrienden, op zo’n oranjeavond weet je wie je vrienden zijn. Daarom hoop ik dat Duitsland Turkije naar huis stuurt. Voor deze keer, ben ik voor Duitsland.